Grzybień biały (Nymphaea alba) powszechnie znany jest również pod nazwą lilia wodna bądź nenufarem. Jest to gatunek trujący, pochodzący z rodziny grzybieniowatych. Występuje niemal w całej Europie i Azji, a obecnie również na północnych wybrzeżach Afryki oraz w krajach o umiarkowanym klimacie, również w Nowej Zelandii i Australii. Żyje w wodzie, liście i kwiaty unoszone są na wodzie, a grube kłącza zakorzenione w dnie zbiornika wodnego. Są one walcowate osiągające długość od 50 cm do 3 m. U ich wierzchołka wyrastają liście, które z wierzchu mają kolor zielony, a od spodu fioletowy. Utrzymują się na wodzie dzięki komorom powietrznym znajdującym się wewnątrz blaszki liściowej oraz dzięki temu, iż na spodzie znajdują się włoski ze śluzem. Śluz chroni także liście przed wyschnięciem. U rozwiniętej rośliny liście u nasady są mocno wycięte, natomiast u młodych grzybieni kształtem przypominają serce. Kwiaty są duże, białe, nie posiadają miodników, składają się z czterech warstw. Można je podziwiać w okresie od czerwca do października i tylko w dzień, gdyż nocą kwiat zamyka się.
Roślina zapylana jest przez owady, choć występuje również samopylność. Grzybień biały zawiera w sobie skrobię, garbniki, glikozydy, a także wiele związków chemicznych oraz kwasy organiczne obecne w kwiatach. W jej skład wchodzi też wiele toksyn. Do nich właśnie należą alkaloidy negatywnie wpływające na odśrodkowy układ nerwowy człowieka i zwierząt hodowlanych, za ich przyczyną dochodzi do porażenia kory mózgowej. Jednak w odpowiednich ilościach działa leczniczo, pobudza pracę serca, wyciąg ze świeżych kwiatów wpływa uspokajająco na organizm, a napar z suszonych liści stosowany jest przy wewnętrznych schorzeniach układu oddechowego. Pomimo tego należy uważać na tę piękną, ale zdradliwą roślinkę.
