Mydlnica lekarska (Saponaria officinalis) to gatunek wieloletniej rośliny wywodzący się z rodziny goździkowatych. Występuje niemal w całej Europie i Azji. W Polsce uchodzi za roślinę pospolitą terenów niżowych. Najczęściej spotykana jest na wilgotnych polach, miedzach, ugorach, w rowach, przy zabudowaniach. Jest wskaźnikiem podłoża kamienistego, żwirowego oraz piaszczystego. Często też uprawiana jest na plantacjach zielarskich.
Łodyga mydlnicy lekarskiej jest naga, walcowata, szorstka, w górze rozgałęziona i na całej długości (30-80 cm) pokryta krótkimi włoskami. Liście są dość długie mają około 6 cm, ułożone naprzeciwlegle, podługowate, zaostrzone, trójnerwowe z szorstkimi brzegami. Roślina kwitnie od czerwca do września. Jej kwiaty są duże w kolorze białym lub różowym. Wyrastają na długiej szypułce, na wierzchołku łodygi bądź z kątów liści w niewielkim pęku, pachną migdałowo. Zapach wydzielany wieczorem wabi motyle (ćmy), które zapylają tę roślinę. Nasiona znajdują się w owocu, który tworzy jajowata torebka i są one rozsiewane przez wiatr.
Substancje toksyczne, których duże ilości nagromadzone są w korzeniach i kłączach po wniknięciu do organizmu człowieka wpływają negatywnie na pracę żołądka i jelit. Przyczyniają się tym samym do nasilonych wymiotów i biegunek, co może powodować odwodnienie organizmu i jego osłabienie. Uprawiana jest dla potrzeb przemysłu kosmetycznego i farmakologicznego. W leczeniu musi być przyjmowana za zgodą lekarza i jego kontrolą. Działa wykrztuśnie, pobudza pracę trzustki i żołądka. Stosowana jest także przy zapaleniach trzustki i tchawicy. Ułatwia wchłanianie związków trudno przyswajalnych takich jak sole żelaza i wapnia.
